นับร้อยคำพูดที่อยากจะพูดไป นับร้อยเรื่องที่อยากจะเล่า
นับร้อยความรู้สึกที่อยากจะบอกให้เข้าใจ... ...แต่ยิ่งคิดจะพูดก็ยิ่งสับสน
ยิ่งนึกนานๆยิ่งเหมือนด้านชา... สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พูดไป...
ก็เสียใจกับการตัดสินใจ......แต่ก็ตัดสินใจไปแล้ว...
...จะทำตามได้นานแค่ไหน... ...ก็ยังไม่รู้.........
........
=====
บินไปเดียวดาย...กลางสายลมแปรปรวน
ยินทะเลครวญฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า
ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย ฉันเหนื่อย ฉันหนาว
และเหงาเหลือเกิน
ไม่เคยมีใครมีรักแท้จริงใจ...
จะมองทางใด...ดูเคว้งคว้างว่างเปล่า...
ฝ่าลมฝนลำพัง...มากี่ร้อนหนาว... ...จนล้าสิ้นแรง...
ไม่อยากเห็นภาพใด...แม้แต่ท้องฟ้า
อยากจะพักดวงตา...ลงชั่วกาล
จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์...
...จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา...
คงจะมีเพียงลมหายใจรวยริน...
เอนกายบนดินยอมรับความแพัพ่าย...
ปีกของฉันมันหนัก...บินต่อไม่ไหว...
จะขอพักกายชั่วกาล...
เดียวดายกลางสายลม - พลพล